İtiraz, Teslimiyete Başkaldırıdır

Dün işten çıkmış mahalleme gelmiştim. Arabadan indiğimde soğuktan, koşar adım eve doğru giderken yanından geçtiğim kişinin annem olduğunu Hey diye seslenince fark ettim. Elindeki çantayı alarak ‘’Çok soğuk’’ dedim.
Üşümüştüm…

Eve girer girmez sobayı yaktım. Hatırlıyorum, daha 2 gün evvel sobanın düğmesine soğuktan değil de gelecek faturadan dolayı titreyen ellerle uzandığımı…

Ama dün çok soğuktu ve ben üşümüştüm… Bu sefer üşüyen ellerle çevirdim düğmeyi sonuna kadar ve oturdum karşısına…
İşten geldim ya, annemde bi şeyler hazırladı yemem için. Acıktığımı da o an hissettim.Şükür olsun, ısınmıştım, doymuştum da…
Bilgisayarı açtım önce. Haberleri görünce hatırladım dünün önemini…

Dün 4 Şubattı. Bazıları grevde bazıları ise g(ö)revdeydi… Sobam yanıyordu ve karnımı doyurmuştum… Kahvemden yudumlarken, bu sefer gerçekten üşümüştüm !

53 gündür eylemde olan, 10 gündür kar altında mücadelesini sürdüren ve açlık grevinde olan işçileri hatırlayınca kızdım kendime…
Bu sefer gerçekten üşümüştüm… Sobayı söndürdüm, kahvemi yarım bıraktım. Düşündüm… Ve üzüldüm…
Halimi soranlara sustum, keyfim de kaçmıştı… Üşüyordum da… Amaçsızca baktım haberlere… Bir çocuğun gözyaşları içinde ‘Babam’ı çok özledim. O hasta ve soğukta. 53 gündür orada bizim için hakkını arıyor.Babamı çok özledim’ sözlerine takıldım ve yaş kattım yaşlarına usulca…

Bu sefer gerçekten üşümüştüm…

Şu an yeni günün ilk dakikaları. Bu gün ne yapacağıma karar verdim.
İşyerinde kısa kollu elbisem ile duracağım, eve geldiğimde sobayı yakmayacağım ve gün boyu kendimi açlığa mahkum edeceğim. Biliyorum, ne anlayacaklar ne de anlamak isteyecekler beni. Hatta alay edecekler biliyorum. Ama ben, Hz. İbrahim’in (a.s.) atıldığı ateşe su taşıyan karınca kadar olacağım bu gün…O’nun kadar saf ve temiz, inanarak…

Selam ve Dua İle…

05.02.2010
Halil Bircan